اینا کلمه و ترکیبات تازه باراده.

این کلمات به زبان باراده: بولو - ببل - بابا - مامان - مامایی - دده - به به به به - آپ - موینا - اار - هر کدوم از اینا در جاهای مختلف یه معنی میده به ترتیب یعنی: بالا-بغل-بابا-مامان-بیرون-آب-هاپو یا کلا هر حیوونی که میبینه -مبینا-سحر(خاله شه)

وقتی هم که یه چیزی میخواد که نمی تونه بگه جیغ میزنه.قربونش برم انواع و  اقسام شکلک ها رو در میاره.

سلام

پارسال همین موقع ها بود که از طرف یکی ازدوستام یه کار نیمه وقت بهم پیشنهاد شد و منم قبول کردم.از شنبه تا چهارشنبه از ساعت11تا2-3 بعد از ظهر.باراد رو میگذاشتم خونه مامانم و می رفتم و برمیگشتم دنبالش و می رفتم خونه.وقتی از پله های خونه مامانم اینا می رفتم و بالاو صداش می کردم باراد انقدر داد و فریاد می کرد و بی صبری نشون میداد که دلم غش می کرد بعدش محکم می چسبید بهم و چند دقیقه صورتشو می چسبوند بهم.کلی کیف می کردم ولی بعدازظهر که می اومدم خونه همش می خواست بغلم باشه واصلا رو زمین نمی موند و حسالی بغلی بود.

روزها می گذشتند و باراد هر روز یه کار جدید یاد می گرفت.همیشه  با خودم می گفتم دوست دارم موقعی که از خواب پا میشه گریه کنه و منم در هر حالی که هستم کارمو ول کنم و بدوم طرفش این آرزو خیلی زود برآورده شد.تو 5-6 ماهگی چهاردست و پا رفت رو یاد گرفته بود به محض اینکه از خواب بیدار میشد و صدا میکرد سریع می دویدم تا از تخت نیفته.البته یک بار داشتم تلفنی صحبت می کردم یهو دیدم از خواب بیدار شد تا اومدم بدوم طرفش اون زودتر چهاردستوپا اومد و از رو تخت افتاد و کلی گریه کرد.

باز هم روزها می گذشتند و پسرم ابتکارات جدید از خودش نشون می داد مثلا به جای راه رفتن شدیدا رو زانوهاش می ایستاد و سریع راه می رفت مامانم می گفت من تا حالا بچه ای ندیدم این مدلی راه بره.تو ده ماهگی شروع کرد به دندون درآوردن و بد غذا خوردن  واین داستان بدغذایی هنوزم ادامه داره.

بازم داستان دارم برای تعریف کردن برمیگردم.

از عذر خواهی دیگه گذشته که بگم ببخشید دیر کردم.واقعا شرمنده ام.

دوستان از وقتی که باراد از بیمارستان بابت زردیش مرخص شد و حال روز جفتمون رو به بهبودی رفت  یک سال می گذره.اگه بخوام خلاصه این یک سالم بگم دوسال طول می کشه. پس خلاصه داستان:

مرتب  شدن ساعت خوابش.کم کم قل خوردن تو جاش.یواش یواش چهاردست و پا رفتنش. تو ده ماهگی دندون دراوردنش.روز تولد یک سالگیش راه رفتنش.همین الانم پابه پای من تایپ کردنش ...

حالا ادامه ماجرا: دکتر دستور بستری داد و من هم که همراه نوزاد بودم رفتم طبقه بالا و وارد بخش نوزادان شدم و باراد عزیزم رو تحویل خانم پرستار دادم.بعد از 5دقیقه شنیدم که جیغش رفت هوا و بعد از چند دقیقه خانم پرستار صدام کرد و دیدم که بچه دسته گلم رو لخت کردند و پیچیدن لای یک ملافه و به من گفتن برو شیرش بده.رفتم تو اطاق ولی باراد اصلا شیر نمی خورد و گریه های عصبی وحشتناک می کرد (یاد اون روزا که می افتم بدون احتیار اشکم سرازیر می شه). انقدر گریه کرد که مسول قسمت اومد و یه سرنگ گریپمیچر بهش داد و یک کم آروم شد.به اندازه دو قطره شیر خورد و خوابید.بعد از 1ساعت دوباره بیدار شد و صدام کردن که برم دوباره شیر بدم اما چشمتون روز بد نبینه که این دفعه با گریپمیچر و قنداغ و ... هم آروم نشد .بچه رو ازم گرفتن و بردنش تو اطاق نور ...6-7ساعت گذشت و خبری از باراد نبود. ناگهان صدام کردن رفتم تو اطاق شیردهی. وای وای وای خدا برای هیچ مادری نیاره ...(خیلی حالم بده نمی تونم حس واقعی رو بنویسم) وقتی باراد رو دادن بغلم انگار یه بچه گربه مریض و بی جون بود که سالهاست شیر نخورده انچنان شیر می خورد که ....بچه ام الهی بمیرم براش.انقدر گریه کردم و گریه کردم که یه مادر دیگه هم دیگه با هم دوست شده بودیم و اون هم بچه اش زردی داشت و اونجا بود بهم دلداری می داد.
خلاصه این نوبت شیردهی هم گذشت و نوبت بعدی دوباره پسر قشنگم سینه ام رو نمیگرفت و گریه هاش شروع شد.اون مادره که دوستم شده بود گفت مدل شیردادنت اشتباهه  و بهم یاد داد که چجوری نوک سینه ام رو تو دهن بچه بذارم.وای خدا چه لحظه با شکوهی بود تو اون یه هفته ای که باراد به دنیا اومده بود تا حالا چنین حس قشنگی برای شیرخوردنش نداشتم . تا همیشه برای دوستم دعا می کنم.
لحظات سخت گذشت و تا دو روز دیگه این منوال ادامه داشت.صبح ها آزمایش می گرفتن و تا شب 2ساعت زیر نور می خوابیدن و نیم ساعت شیر می خوردن.صبح روز سوم جواب آزمایشات خوب بود و مرخصمون کردن...
روزهای سخت گذشت و روزهای عادی بچه داری و ضعف زایمان و تب و لرز عصرانه و گرسنگی ها مدام می اومدن و می رفتن.دوستان و آشنایان  هر روز می اومدن دیدن ما و خلاصه بعد از گذشت چند هفته حالم رو به بهبودی گذاشت و بهتر شدم.

دوباره برمیگردم...

ببخشید غیبتم طولانی شد.خب ادامه ماجرا:

خانم دکتر جواب داد اون مریض رو فقط خودم باید چک کنم تا ببینم تکلیف قل مرده چی میشه، بستری بمونه تا بیام.
بعد احساس کردم دارم تکون می خورم که خانم دستیار گفت باید شکمتو فشار بدیم تا بچه بیاد بیرون.فشار محکمی روی شکمم احساس کردم و ناگهان همهمه ای شد و صدای گریه بچه اومد.وای خدا به دنیا اومد. صدا محمکتر شد و گریه شدیدتر. خدایا بچه منه؟ خدایا صدای همون موجودیه که تا چند لحظه پیش توی دل من بود؟ وای خدا چه لحظه عجیب و دوست داشتنیه!

اشکام سرازیر شد و من از این طرف پرده سبز جداننده گریه می کردم و نوزادم از اون طرف پرده. پرستارا هم به ذوق اومده بودن و می گفتن چه نوزاد نازیه چقدر قدش بلنده و سرحاله...با وزن 3کیلو و 250گرم و قد51سانتیمتر.آپگارش هم خوبه.(ماشاالله)

بعد از چند دقیقه خانم دستیار دکتر گفت یه آمپول می زنیم که یک کم خواب آوره و گیجت می کنه.آمپول تزریق شد و دقیقا همون حالت بهم دست داد.تو خواب و بیداری متوجه شدم که بردنم تو اتاق خودم.فقط یادمه که نرگس(خانم برادرم) و بابک اونجا بودن چند دقیقه بعد بچه رو هم آوردن و کم کم مادر شوهرم و خواهر شوهرم و مامانم و خلاصه همه اومدن.خیلی شلوغ بود و من هم حالم اصلا خوب نبود. بی حسی داشت از بین می رفت ودرد پارگی شکم و بخیه داشت میومد از طرفی هم گفته بودن نباید بالش بزاری زیر سرت بخاطر داروی اسپاینال.خلاصه شرایط بدی بود.

بعد از یکی دوساعت باید به بچه شیر می دادم که این هم معظلی بود برای خودش. نه می تونستم بشینم، نه می تونستم کجکی بخوابم باید هر طوری بود نوک سینه مو می ذاشتم تو دهنش، البته نرگس خیلی کمکم می کرد ولی درد بخیه و بی حالی خودم کلی کلافم می کرد.از اونجایی که هنوز شیر تو سینم جریان نداشت و دکتر هم گفته بود باید بچه شیر بخوره، نرگس با هزار و یک بدبختی و کج و کوله کردن من و بچه وخودش بالاخره تونست به بچه شیر بده.الهی فداش بشم ، فکش جون نداشت بمیکه سینه منم که سفت ، خلاصه داستانی بود اون لحظات.

سرتونو درد نیارم تا فرداش وضع به همین منوال ادامه داشت.

فرداش داستانای مرخص شدن رو داشتیم و چکاپ بچه که دکترش گفت زردی مختصری داره که باید مواظبش باشین.براش یه آزمایش نوشت و گفت فردا هم دوباره باید چک بشه.

مرخص شدیم  واومدیم خونه.همه اعضای خانواده شوهر خونمون بودن و همه شون کلی ذوق زده.

من فکر می کردم دیگه بچه به دنیا اومده و می تونم مثل روزای معمولی هر کاری بکنم اما زهی خیال باطل که حتی نمی تونستم به تنهایی از جام بلند شم و یکی باید کمکم می کرد که بشینم و پاشم. امان از درد بخیه... شیر دادن با اون سینه سفت رو هم نگو که وقتی یادم میاد گریه ام می گیره (بین خودمون باشه اون روزا به خاطر درد و ناتوانی های جسمی خیلی گریه کردم و دپ زده بودم)

چند روز با همه سختی هاش گذشت و هرروز هم باراد طفلک رو می بردن و ازش آزمایش زردی می گرفتن که هر روز هم زردیش بیشتر می شد. روز پنجم تولدش بود که ختنه اش کردیم و خیلی اذیت شد.دو روز بعد که برای چکاپ بردیمش بیمارستان که باز هم آزمایش شد و دکتر دستور بستری داد چون زردیش شده بود16 و خطرناک بود.وای وای وای داره گریه می کنه دوباره بر می گردم...

بعد از اینکه جواب آزمایشم(دیابت حاملگی) آماده شد رفتم بیمارستان جواهری که نتیجه اش رو به دکتر صدیق  پور    نشون بدم.جواب رو دید و گفت همه چیز مرتبه.بعد از چکاپ وزن و فشار خون و شنیدن صدای قلب جنین گفت: نوبت مراجعه بعدی سه هفته دیگه.منم شرح حال هفته گذشته رو با آب و تاب براش گفتم که چه حال افتضاحی داشتم.گلاب به روتون بیرون روی و استفراغ وحشتناک و بی اشتهایی و از دست دادن وزن و ...نمی دونم مسموم شده بودم یا چیز دیگه ای بود.از درد طاقت فرسای زانوام گفتم و درد غیرقابل تحمل استخوان های لگنم.سرتون رو درد نیارم چه هفته ای بود که خداروشکر گذشت.
دکتر با صبر و تحمل همه رو گوش کرد و با لبخند ملیحی گفت: الان چطوری؟ منم که تازه اون روز سر پا شدم با خوشحالی گفتم خوبم.دکتر گفت: خب پس مشکلی نیست و دردهات هم طبیعیه و ممکنه بیشتر هم بشه.بعد هم یه آمپول (رگام) که برای تطبیق خون من با جنین بود(گروه خونی من اوی منفیه و پدر پسرم آب مثبته در نتیجه جنین سرگیجه میگیره که بالاخره چه ارهاشی داشته باشه!!!!) برام نوشت که بین هفته های ۲۸تا۳۲ باید تزریق بشه و گفت آخر ماه بزن.
رفتم داروخانه آمپول رو بگیرم گفت چون قیمتش نسبتا بالاست باید بری بیمه مرکزی که تایید کنه.
فرداش بابای مهربونمو فرستادم بیمه و تایید کرد و با دفترچه بیمه و کلی امضای آقایون بیمه شد۲۰۰۰۰تومان.مامان عزیزم آمپول رو برام آورد قیافه اش هم درد داشت چه برسه به تزریقش که نمی دونم وریدیه یا عضلانی(فکر کنم وریدی باشه).به هر حال هنوز که نرفتم بزنم اما قصد دارم تو چند روز آینده برم.
یه تجربه که تو هفته گذشته داشتم این بود که بعد از او بیرون روی وحشتناک تکون های این بره تودلی هم کلی کم شده بود فکر کنم طفلکی کمبود آب گرفته بود و جاش خشک شده بود چون بعدش که بهتر شدم و دوباره اون یبوست لعنتی اومد سراغم تکون هاش شروع شد و قوت بیشتری هم گرفته.
راستی به جز آمپول دکتر برام قرص های مولتی ویتامین و کلسیم هم نوشته که موقع خوردن کلی خودمو لعنت می کنم که انقدر بدداروخورم!